Dans dit majestueuze decor en de hele dag door tekenden de debatten de wegen uit van een Europa dat vastbesloten is opnieuw een supermacht te worden, in staat om zijn model, zijn waarden en zijn handelingsvrijheid te verdedigen in een steeds brutalere wereld.<\/p>\n
Op 13 maart 2026 organiseerde het Centre Jean Gol een colloquium in het Egmontpaleis, in het hart van Brussel, een symbool van de Belgische en Europese diplomatie. Het CJG heeft groot gedacht. Heel groot. Niet minder dan acht panels, een tiental uur debatten en een bomvolle zaal vanaf de opening, zodat een tweede zaal moest worden geopend om alle deelnemers te ontvangen.<\/p>\n
Het gekozen thema weerklonk met de actualiteit: Europa heroveren op weg naar zijn soevereiniteit. Agrarisch, financieel, militair, energetisch, geopolitiek \u2013 de soevereiniteit werd tot in de kleinste details ontleed, door actoren die zich, meestal, op de eerste rij bevinden. Eurocommissarissen, generaals, bedrijfsleiders, ambassadeurs, ministers, economen\u2026 De dag maakte zijn beloften waar. Dit is wat u moet onthouden.<\/p>\n
Voor de aanvang van de debatten schetste een inleidende video het decor met cijfers die tot nadenken stemmen. Europa weegt nog altijd voor 17% in de wereldrijkdom, maar zijn bbp vertegenwoordigt nog slechts 65% van dat van de Verenigde Staten. In vijftig jaar tijd heeft geen enkel Europees technologiebedrijf dat vanuit het niets werd opgericht een beurskapitalisatie van meer dan 100 miljard bereikt. Slechts 4 van de 50 grootste technologiebedrijven ter wereld zijn Europees.<\/p>\n
In die context nam Georges\u2011Louis Bouchez, voorzitter van de Mouvement R\u00e9formateur en van het Centre Jean Gol, het woord. Zijn boodschap was rechttoe rechtaan: \u201cEuropa zit op de reservebank in plaats van op het veld te staan. Dat is zo in Oekra\u00efne, in Gaza, tegenover Iran. En hetzelfde geldt precies voor de positie inzake industrie, energie en defensie.\u201d<\/p>\n
De diagnose is streng, maar de voorzitter bleef niet bij de vaststelling. Hij wees de oorzaak aan: sinds dertig jaar heeft de Europese Unie beslissingen genomen die tegen haar eigen belangen ingaan, vaak uit hypocrisie of gemakzucht. We bekritiseren de Verenigde Staten, terwijl we voor onze veiligheid van hen afhangen. We geven China mensenrechtenlessen, terwijl we haar onze zeldzame aardmetalen en onze industrie uitbesteden. \u201cWe hebben naar de wereld gekeken zoals we wilden dat hij was, niet zoals hij is.\u201d Zijn conclusie: het is niet te laat, maar het is tijd.<\/p>\n
Panel 1 \u2013 Voedselsoevereiniteit: Europa voeden, een strategische uitdaging
\nHet eerste panel opende de werkzaamheden met een vaststelling die velen geneigd zijn te vergeten: voeding is geopolitiek. Christophe Hansen, Europees commissaris voor Landbouw, legde het onderwerp meteen op tafel: \u201cVoedselsoevereiniteit is een thema dat we veel te lang hebben verwaarloosd.\u201d Hij herinnerde eraan dat de agrovoedingssector 13 miljoen jobs in de Unie vertegenwoordigt en dat Europa elk jaar voor 235 miljard euro aan voedingsproducten uitvoert \u2013 64 miljard meer dan het invoert. Een re\u00eble, maar kwetsbare kracht.<\/p>\n
Het pijnpunt? De coherentie tussen landbouwbeleid en handelsbeleid. Beno\u00eet Cassart, landbouwer en Europees parlementslid, zei het zonder omwegen: \u201cWe verplichten Europese producenten om de strengste lastenboeken ter wereld te respecteren, en tegelijk importeren we producten die er niet aan onderworpen zijn. Dat is incoherent en het breekt het moreel van de landbouwers.\u201d Het voorbeeld van suiker is sprekend: strikte normen hier, subsidies en verboden chemische producten ginds, en toch dezelfde concurrentie op de Europese markt.<\/p>\n
Anne\u2011Catherine Dalcq, Waals minister van Landbouw, bracht een vaak onderschat probleem naar voren: de grondkwestie. In Walloni\u00eb is 50% van de landbouwers ouder dan 55 jaar en heeft slechts 20% een ge\u00efdentificeerde opvolger. Wie neemt de gronden over? Niet altijd andere landbouwers. Steeds meer buitenlandse investeerders kopen Europese landbouwgronden op. \u201cDe dag dat we voor onze voeding van anderen afhangen, geven we heel veel macht aan wie ons voedt.\u201d<\/p>\n
S\u00e9bastien Abis, van Club Demeter, besloot met een formule die zal blijven hangen: voeding is de \u201ceerste religie\u201d van de Europeanen. Maar we zijn opgehouden dat verhaal te vertellen. We zijn vergeten dat het GLB geen budgettaire kost is, maar een beleid van voedselzekerheid voor 450 miljoen burgers. En in een wereld van nijlpaarden \u2013 fel, snel en polygamisch in hun allianties \u2013 \u201ckunnen we geen strategisch veganisme beoefenen.\u201d<\/p>\n
Panel 2 \u2013 Financi\u00eble soevereiniteit: geld heeft een nationaliteit
\nHet tweede panel ging in op een minder zichtbaar maar even strategisch terrein: de financi\u00eble autonomie van Europa. Pierre Wunsch, gouverneur van de Nationale Bank van Belgi\u00eb, opende het debat door te wijzen op de risico\u2019s van een Amerikaanse financi\u00eble deregulering die de Europese normen zou kunnen verzwakken. De vraag is niet theoretisch: drie jaar geleden gingen vijf Amerikaanse banken failliet, met een domino\u2011effect tot in Zwitserland.<\/p>\n
Marc Raisi\u00e8re, CEO van Belfius, wees op een in Belgi\u00eb weinig bekende realiteit: Belgi\u00eb is het enige land in Europa waar de nummers 1 en 2 in bank\u2011 en verzekeringswereld allebei Frans zijn. Wanneer zich een crisis voordoet, concentreren deze groepen zich opnieuw op hun nationale belangen \u2013 en \u201cbestaat\u201d Europa niet meer.<\/p>\n
Gilles Babinet, Digital Champion van Frankrijk bij de Commissie, stelde de kernvraag: artifici\u00eble intelligentie is de volgende industri\u00eble revolutie. Toch wordt slechts 5% van het wereldwijde durfkapitaal in AI in Europa ge\u00efnvesteerd \u2013 tegenover 50% in de Verenigde Staten en 40% in China. \u201cEuropa cre\u00ebert de data, de Amerikanen maken er winst mee. Dat is vandaag de taakverdeling.\u201d<\/p>\n
Het panel wierp ook licht op Euroclear en het Stella\u2011project \u2013 strategische Europese financi\u00eble infrastructuren die bij velen onbekend zijn. De inzet is eenvoudig: als morgen een Amerikaanse administratie beslist om Europese transacties te sanctioneren, hebben we dan een alternatief? Voorlopig niet echt.<\/p>\n
Panel 3 \u2013 Veiligheidssoevereiniteit: Europa moet leren zich te verdedigen
\nDit panel verliep volledig in het Engels, om de eenvoudige reden dat verschillende sprekers geen Frans spraken. Onder hen generaal Sean Clancy, voorzitter van het Militair Comit\u00e9 van de Europese Unie \u2013 met andere woorden de hoogste officier van de Europese militaire structuur \u2013 generaal Jean\u2011Paul Palom\u00e9ros, voormalig commandant Transformatie van de NAVO, en de Amerikaanse ambassadeur in Belgi\u00eb, Bill White, een naaste van Donald Trump.<\/p>\n
Voor hij op de strategische vragen inging, wilde hij hulde brengen aan Georges\u2011Louis Bouchez, \u201ceen groot leider\u201d, en aan zijn vriend Luc Bertrand. Daarna zei hij wat weinigen verwachtten te horen: \u201cTrump loves Europe. Ik wil dat u dat goed begrijpt. Geloof niet alles wat u leest. Hij is een vriend van Europa.\u201d Wat hij doet, legde hij uit, is de Europeanen onder druk zetten om zich voor te bereiden, niet om hen in de steek te laten, maar juist om de geloofwaardigheid van het Bondgenootschap te bewaren als zich een crisis zou voordoen in de regio Azi\u00eb\u2011Pacific. \u201cDe Amerikaanse nucleaire garantie op de NAVO zal nooit veranderen. Amerika zal er altijd zijn voor Europa.\u201d<\/p>\n
Hij herinnerde ook aan de slag om Bastenaken, waar hij aanwezig was voor de 81e herdenking, samen met tien veteranen. \u201cZonder dit partnerschap met het Belgische volk zouden veel van onze soldaten zijn omgekomen.\u201d Die band, zei hij, is niet diplomatiek. Hij is menselijk. Belgi\u00eb is vandaag de 11e handelspartner van de Verenigde Staten, \u201cabsoluut ondenkbaar voor een land met minder dan 12 miljoen inwoners\u201d, en 150 Belgisch\u2011Amerikaanse bedrijven die aan beide zijden van de Atlantische Oceaan actief zijn, getuigen daarvan. \u201cOnze vriendschap is diep verankerd in de velden van de Ardennen. En ze kent vandaag een economische renaissance die haar gelijke niet zal hebben.\u201d<\/p>\n
Generaal Clancy herinnerde aan iets belangrijks: Europa heeft dertig jaar lang zijn militaire uitgaven teruggeschroefd. Dat is niet nieuw, en opeenvolgende Amerikaanse regeringen \u2013 niet alleen Trump \u2013 hebben de Europeanen gevraagd meer te doen. Maar vandaag, met een oorlog met hoge intensiteit in Oekra\u00efne en een conflict in het Midden\u2011Oosten, is het besef eindelijk doorgedrongen.<\/p>\n
De centrale vraag van het panel was die naar de complementariteit tussen de NAVO en een autonome Europese defensie. De sprekers waren duidelijk: het is geen binaire keuze. De EU beschikt over eigen instrumenten en middelen \u2013 en moet die meer benutten. De echte uitdaging is niet te kiezen tussen het Atlantisch Bondgenootschap en een Europese autonomie, maar voldoende te rijpen om haar verantwoordelijkheid op te nemen.<\/p>\n
Aan industri\u00eble zijde benadrukten Yves Delatte (SONACA) en Jean\u2011Luc Maurange (Cockerill) de noodzaak om een echte Europese defensiemarkt uit te bouwen. Vandaag besteedt Europa 400 miljard euro per jaar aan defensie \u2013 maar met 130 verschillende types uitrustingssystemen. Die versnippering is een strategische en economische absurditeit.<\/p>\n
Panel 4 \u2013 Kritieke grondstoffen: Europa\u2019s achilleshiel
\nEen technischer, maar boeiend panel. Europa is sterk afhankelijk van China voor kritieke grondstoffen \u2013 zeldzame aardmetalen, kobalt, lithium, gallium, germanium. Dat is niet nieuw, maar het is nu een dringende kwestie.<\/p>\n
\u00c9ric Pirard, geoloog en professor aan de Universiteit van Luik, plaatste het debat in perspectief: \u201cAls geoloog bestaan kritieke grondstoffen niet. Er zijn nog enorm veel hulpbronnen in de ondergrond. We weten niet wat er zich op 300 meter onder onze voeten bevindt.\u201d Het probleem is niet geologisch, maar politiek en industrieel: Europa heeft zijn verwerkingscapaciteiten opgegeven, vaak om milieuredenen of omwille van kortetermijnrendabiliteit. China daarentegen heeft massaal ge\u00efnvesteerd en controleert vandaag tussen 60 en 100% van de metallurgische productie van tal van onmisbare materialen.<\/p>\n
Luc Bertrand, CEO van Ackermans & Van Haaren en voorzitter van DEME, stelde een project voor dat bij het grote publiek nog weinig bekend is: de exploitatie van polymetallische knollen op de oceaanbodem. In de Clarion\u2011Clippertonzone, tussen Hawa\u00ef en Nieuw\u2011Mexico, bevinden zich voorraden nikkel, kobalt, koper en zeldzame aardmetalen die alles overtreffen wat we op het land kennen. DEME werkt er al tien jaar aan met een unieke Belgische technologie \u2013 robots die deze knollen op 4 500 meter diepte kunnen opzuigen. \u201cAls wij het niet doen, zullen de Chinezen het doen.\u201d<\/p>\n
Anne Nuyttens, van Solvay, herinnerde eraan dat haar bedrijf vanuit La Rochelle 30% van de Europese behoefte aan zeldzame aardmetalen kan dekken \u2013 een capaciteit ge\u00ebrfd van het vroegere Rhodia, ex\u2011wereldmarktleider. Maar de businesscase is niet rendabel tegenover de Chinese prijzen. Haar concrete vraag aan de overheden: een bodemprijs, langetermijncontracten en een assumptie van \u201cMade in Europe\u201d.<\/p>\n
De Waalse minister Pierre\u2011Yves Jeholet besloot: \u201cWe mogen geen enkele deur sluiten. De de\u2011industrialisatie is aan de universiteit begonnen. Als we willen herindustrialiseren, moeten we ook aan de universiteit beginnen.\u201d<\/p>\n
Panel 5 \u2013 Energiesoevereiniteit: 25 jaar fouten rechtzetten
\nMathieu Bihet, federaal minister van Energie, verwoordde wat velen dachten: \u201cWe zitten al een kwarteeuw in een energie\u2011doolhof. In 1999 besliste een regeringsakkoord om uit de kernenergie te stappen op puur dogmatische basis, op de nattevinger. Dat was een monumentale strategische fout.\u201d Gevolg: Europa heeft de kernuitstap gecompenseerd met gas \u2013 en dus zijn afhankelijkheid van buitenlandse koolwaterstoffen versterkt. Wat de oorlog in Oekra\u00efne in 2022 pijnlijk duidelijk maakte, dreigt het conflict in het Midden\u2011Oosten vandaag te herhalen.<\/p>\n
Het goede nieuws, merkte de minister tevreden op: Ursula von der Leyen zelf heeft erkend dat de kernuitstap \u201ceen strategische vergissing\u201d was.<\/p>\n
Gr\u00e9goire Dallemagne (EDF Luminus) bracht een structurerende boodschap: elektriciteit vertegenwoordigt slechts 17 tot 18% van de Belgische energiemix \u2013 ver achter olie en gas. De prioriteit is de elektrificatie van het verbruik: mobiliteit, verwarming, industrie. Een elektrische wagen verbruikt drie keer minder energie dan een thermische wagen. Een warmtepomp is drie tot vijf keer effici\u00ebnter dan een gasketel.<\/p>\n
Bernard Delvaux, CEO van Etex (bouwmaterialen in 47 landen), bracht de stem van de industrie: zijn onderneming produceert met veel gas, en voor dezelfde hoeveelheid energie is groene stroom vier keer duurder. Decarboniseren is goed, maar als een concurrent buiten Europa dat niet doet, verdwijnen we uit de markt. Zijn conclusie was direct: het ETS2 moet worden bevroren zolang het mechanisme voor koolstofcorrectie aan de buitengrenzen (CBAM) niet volledig operationeel is.<\/p>\n
Professor Damien Ernst (Universiteit van Luik) vatte de situatie in \u00e9\u00e9n zin samen: \u201cWe hebben realisme nodig, minder dogmatisme en we moeten meer met ingenieurs samenwerken.\u201d En Elisabeth Rizzotti (Newcleo) herinnerde eraan dat de technologie van de vierde\u2011generatie\u2011reactoren \u2013 kleine reactoren die gebruikte brandstof als brandstof kunnen gebruiken \u2013 klaar is. Wat ontbreekt, is financiering en administratieve vereenvoudiging. De \u201cpapieren laag\u201d, zoals minister Bihet het noemde, verstikt de projecten.<\/p>\n
Panel 6 \u2013 Europa in het tijdperk van de imperia: kan het opnieuw een macht worden?
\nDit geopolitieke panel was een van de meest levendige van de dag. Drie zeer verschillende perspectieven kruisten elkaar.<\/p>\n
De Franse geopolitoloog Fr\u00e9d\u00e9ric Encel herinnerde aan een ongemakkelijke waarheid: Europa als entiteit is sinds 1945 nooit een macht geweest. Nooit. Omdat de stichtende verdragen een bijna uitsluitend economische roeping hadden. De tweede dimensie van macht \u2013 militair en politiek\u2011strategisch \u2013 werd nooit opgenomen, bij gebrek aan wil en omdat men rekende op de Amerikaanse paraplu.<\/p>\n
Jean Quatremer, journalist bij Lib\u00e9ration, was nog radicaler: \u201cEuropa zal nooit de Verenigde Staten van Europa worden. Het bestaat niet, behalve als interne markt.\u201d Voor hem kan een Europa\u2011macht alleen ontstaan rond een kern van landen \u2013 Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Polen \u2013 die een gemeenschappelijke visie delen. En die harde kern bestaat nog niet echt.<\/p>\n
De Isra\u00eblische ambassadrice in Belgi\u00eb, Idit Rosenzweig\u2011Abu, bracht een waardevolle externe blik: \u201cAls je niet aan tafel zit, loop je het risico op het menu te staan.\u201d Haar advies was pragmatisch: Europa moet zijn eigen belangen identificeren \u2013 economisch, veiligheids\u2011 en technologisch \u2013 en die met dezelfde duidelijkheid verdedigen als eender welke andere macht. De internationale orde zoals ze was, werkte niet perfect, maar wat ervoor in de plaats komt, biedt ook geen enkele garantie.<\/p>\n
Tanguy Struye de Swielande (UCLouvain) sloot af met een genuanceerde noot van hoop: Europa beschikt objectief over alle middelen om een grote macht te zijn \u2013 economisch, demografisch, geografisch, militair per land. Wat ontbreekt, is de verbeelding, met andere woorden de collectieve overtuiging dat het die rol moet spelen.<\/p>\n
Panel 7 \u2013 Vrijhandel en Afrika: het bondgenootschap dat alles verandert
\nHadja Lahbib, Europees commissaris voor Crisisbeheer, kwam net terug uit New York en van een missie in de Grote\u2011Merenregio \u2013 Congo, Burundi, Rwanda. Ze deelde een overtuiging: de EU is de eerste handelspartner van Afrika, en Afrika is haar vierde partner. Het programma Global Gateway heeft al meer dan 306 miljard euro gemobiliseerd, waarvan 120 miljard voor Afrika. Maar de situatie op het terrein is zorgwekkend: conflicten blijven aanhouden, de wereldwijde humanitaire hulp neemt af en de Verenigde Staten hebben zich teruggetrokken uit de WHO en tal van ngo\u2019s. \u201cVirussen vragen geen visum,\u201d herinnerde ze.<\/p>\n
Louis Michel, voormalig Europees commissaris en oud\u2011minister van Buitenlandse Zaken, pleitte voor een ambitieus idee: een grote vrijhandelszone tussen de Afrikaanse Unie en de Europese Unie. In 2050 zal Afrika 2,5 miljard inwoners tellen, de grootste jeugd ter wereld en enorme hulpbronnen. Deze gemeenschappelijke markt zou de eerste economische en commerci\u00eble macht ter wereld vormen. Europa, zei hij met passie, \u201cis het mooiste politieke idee van de vorige eeuw, misschien wel van de hele moderne geschiedenis\u201d. Maar het zal niet overleven zonder politieke moed.<\/p>\n
Bernard Quintin, voormalig diplomaat die zeven jaar in Centraal\u2011Afrika heeft gewoond, bracht het debat terug naar concrete realiteiten: als we echt een partnerschap met Afrika willen, moeten we met massale investeringen komen \u2013 niet met enkele miljoenen hier en daar, maar met miljarden. En in sectoren die lokale jobs cre\u00ebren: in de eerste plaats de agro\u2011industrie, die mensen ter plaatse verankert en migratie vermindert.<\/p>\n
Ahmed Reda Chami, ambassadeur van Marokko bij de EU, vulde dit beeld aan met concrete cijfers: Marokko levert al 17% van het Spaanse elektriciteitsverbruik tijdens stroomonderbrekingen, beschikt over een zonne\u2011 en windenergiepotentieel dat vergelijkbaar is met Nigeria\u2019s olie, en is een van de grootste Japanse industri\u00eble werkgevers. Zijn boodschap: de Europese strategische autonomie en de Afrikaanse strategische autonomie worden samen opgebouwd, niet tegenover elkaar.<\/p>\n
Panel 8 \u2013 Opnieuw een supermacht worden: de conclusies
\nHet panel bracht Sophie Wilm\u00e8s (ondervoorzitster van het Europees Parlement, voormalig eerste minister) en Guy Verhofstadt (voormalig eerste minister en oud\u2011leider van de liberale fractie in het Europees Parlement) samen.<\/p>\n
Verhofstadt was het meest direct: \u201cEuropa is niet voorbereid op de huidige wereld. Duidelijk.\u201d Hij gaf een concreet voorbeeld: een Poolse president die momenteel 40 miljard voor de Europese defensie blokkeert, door gebruik te maken van de unanimiteitsregel. Zijn conclusie: er is nood aan een nieuw verdrag, met degenen die vooruit willen. Zoals in de Verenigde Staten in 1787, toen negen staten besloten vooruit te gaan zonder op de vier dwarsliggers te wachten.<\/p>\n
Sophie Wilm\u00e8s bracht een belangrijke nuance aan: de Verenigde Staten blijven een bondgenoot, maar de relatie is vandaag \u201cveel brutaler, veel minder voorspelbaar\u201d. De valkuil die we moeten vermijden, is mee te stappen in het Amerikaanse narratief \u2013 dat zegt \u201cwe houden van jullie, we doen dit voor jullie\u201d \u2013 terwijl de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie expliciet is: regeringen in Europa steunen die vijandig staan tegenover het Europese project om de Unie te verzwakken. \u201cOm een gezonde relatie te hebben, moet je in staat zijn om zelf te lopen.\u201d<\/p>\n
De dag eindigde met toespraken van Boris Dillis, Brusselse minister\u2011president, en Adrien Dolimont, Waalse minister\u2011president, gevolgd door de conclusies van Georges\u2011Louis Bouchez. Heel binnenkort zullen we de integrale versie van hun redevoeringen kunnen publiceren. Hun slotboodschap: Europa is de mooiste politieke innovatie van de hedendaagse geschiedenis. Het staat vandaag op een kruispunt. Het is niet te laat, maar het is tijd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dans dit majestueuze decor en de hele dag door tekenden de debatten de wegen uit van een Europa dat vastbesloten is opnieuw een supermacht te worden, in staat om zijn…<\/p>\n","protected":false},"author":412,"featured_media":10817,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[105],"tags":[],"class_list":{"0":"post-10854","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-nieuws"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10854","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/412"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10854"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10854\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10855,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10854\/revisions\/10855"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10817"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10854"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10854"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.cjg.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10854"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}